ประวัติ สำนักศิลปะและวัฒนธรรม

สำนักศิลปะและวัฒนธรรม เป็นหน่วยงานกลางของมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม ที่ได้รับ มอบหมายให้ส่งเสริม สนับสนุน ทำนุบำรุงศิลปะและวัฒนธรรม ตั้งอยู่เลขที่ 80 อาคารบานบุรี ถนน นครสวรรค์ ตำบลตลาด อำเภอเมือง จังหวัดมหาสารคาม ซึ่งได้ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2473 ในสมัยขุน ประสงค์จรรยาเป็นศึกษาธิการจังหวัดมหาสารคามในฐานะโรงเรียนประถมวิสามัญเปิดสอนชั้น ประถมศึกษาปีที่ 4-5 และฝึกหัดครูกสิกรรมชั้นต่ำจนถึง พ.ศ. 2478 หลังจากนั้นใน พ.ศ. 2479 มีการ เปลี่ยนแปลงในโรงเรียนประถมวิสามัญโดยเปิดรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 และเปิดสอนชั้นฝึกหัดครู ประกาศนียบัตรครูมูลประกาศนียบัตรวิชาการศึกษา (ป.กศ.) ตามลำดับต่อมาเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2505 ได้ยกฐานะโรงเรียนฝึกหัดครูมหาสารคามเป็นวิทยาลัยครูมหาสารคามขึ้นโดยภารกิจของวิทยาลัยครู มหาสารคามตามพระราชบัญญัติวิทยาลัยครูพุทธศักราช 2513 ที่จะต้องอนุรักษ์วัฒนธรรมจึงได้แต่งตั้งศูนย์ ส่งเสริมวัฒนธรรมวิทยาลัยครูมหาสารคามขึ้นโดยมีประวัติ ดังนี้

พ.ศ. 2524 ได้ผนวกงานศูนย์วัฒนธรรมจังหวัดมหาสารคาม

พ.ศ. 2527 จัดตั้งเป็นศูนย์ศิลปวัฒนธรรมวิทยาลัยครูมหาสารคามมีฐานะเทียบเท่าคณะใช้ พื้นที่ชั้น 3 อาคาร 8 ทุกห้องเป็นสำนักงานและห้องจัดนิทรรศการ

พ.ศ. 2529 คณะรัฐมนตรีเห็นชอบหลักการแผนพัฒนาการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมศิลปกรรมโดย ให้เร่งจัดตั้งหน่วยอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมศิลปกรรมท้องถิ่นและได้รับแต่งตั้งให้ทำหน้าที่เป็นหน่วยอนุรักษ์ สิ่งแวดล้อมศิลปกรรมท้องถิ่นประจำจังหวัดซึ่งต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็นหน่วยอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมศิลปกรรม ธรรมชาติและศิลปกรรมท้องถิ่น

พ.ศ. 2533 ได้ปรับปรุงอาคารบานบุรีซึ่งเติมเป็นอาคารไม้ที่ยังเหลืออยู่เป็นอาคารศูนย์ ศิลปวัฒนธรรมมีลักษณะเป็นอาคารคอนกรีตมีห้องประชุม 1 ห้องห้องนิทรรศการ 1 ห้องห้องสำนักงาน 2 ห้องและได้เปลี่ยนชื่อเป็นสำนักศิลปวัฒนธรรมตามพระราชบัญญัติสถาบันราชภัฏมหาสารคาม 2538

พ.ศ. 2548 ได้เปลี่ยนชื่อจากสำนักศิลปวัฒนธรรมเป็นสำนักศิลปะและวัฒนธรรมตาม โครงสร้างการบริหารงานใหม่ของมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม

พ.ศ. 2550 ได้ปรับเปลี่ยนวิสัยทัศน์ จากข้อความเดิมที่ว่า “เป็นผู้นำทางศิลปวัฒนธรรม ท้องถิ่นสู่สากล” เปลี่ยนเป็น “เป็นศูนย์กลางทางด้านศิลปวัฒนธรรมท้องถิ่นสู่สากล”

พ.ศ. 2557 ได้ปรับเปลี่ยนวิสัยทัศน์ จากข้อความเดิมที่ว่า “เป็นศูนย์กลางทางด้าน ศิลปวัฒนธรรมท้องถิ่นสู่สากล” เปลี่ยนเป็น “เป็นหน่วยงานแห่งการเรียนรู้ ควบคู่กับการบริหารจัดการที่ดี เพื่อการพัฒนาท้องถิ่นและภูมิภาค เน้นการมีส่วนร่วมในการอนุรักษ์ศิลปะและวัฒนธรรม ภายใต้หลัก ปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง” เป็นต้น

พ.ศ. 2560 ได้ปรับเปลี่ยนวิสัยทัศน์ จากข้อความเดิมที่ว่า “เป็นหน่วยงานแห่งการเรียนรู้ ควบคู่กับการบริหารจัดการที่ดี เพื่อการพัฒนาท้องถิ่นและภูมิภาค เน้นการมีส่วนร่วมในการอนุรักษ์ ศิลปะและวัฒนธรรม ภายใต้หลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง” เปลี่ยนเป็น “เป็นศูนย์กลางแลกเปลี่ยน เรียนรู้ทางศิลปะ วัฒนธรรม เพื่ออนุรักษ์ พื้นฟู เผยแพร่มรดกทางวัฒนธรรมสู่สากล รวมถึงการส่งเสริม อาชีพเพื่อสร้างรายได้ในท้องถิ่น ”

พ.ศ. 2564 ได้ปรับเปลี่ยนวิสัยทัศน์ จากข้อความเดิมที่ว่า “เป็นศูนย์กลางแลกเปลี่ยน เรียนรู้ ทางศิลปะ วัฒนธรรม เพื่ออนุรักษ์ พื้นฟู เผยแพร่มรดกทางวัฒนธรรมสู่สากล รวมถึงการส่งเสริมอาชีพเพื่อ สร้างรายได้ในท้องถิ่น” เปลี่ยนเป็น “เป็นศูนย์กลางแลกเปลี่ยน เรียนรู้ด้านศิลปะ วัฒนธรรม จนถึงการ ส่งเสริมอาชีพเพื่อมีรายได้ให้แก่ท้องถิ่นให้เกิดความยั่งยืน เพื่อชี้นำสู่การพัฒนาอย่างเหมาะสม”